Estamos en Bilbao, acavamos de llegar hemos cenado algo. Estamos a camino a Santander en autobus. Menudo dia llu casi hemos llegado al destino debajero. Aber que nos espera.
Ik ben blij dat er tenminste 1 iemand is die Spaans kan. Zonder Tamara zouden ze ons vast verdacht vinden.
Martijn heeft wat getekend in m'n dagboek terwijl we zaten te wachten in Torrelavega. Tamara had connecties hier die ons zouden kunnen ophalen bij het station van Santander en naar ons onderduik adres konden brengen. Omdat de onderdrukking nu over is, durf ik met een gerust hart te zeggen dat het haar tante was. Als ze er toen achter zouden komen dat ze infiltranten had zou ze een groot probleem hebben.
Tamara's tante had haar dochter meegenomen want die moest ze als alibi naar school brengen. Zomaar weggaan van huis zonder reden kon natuurlijk niet. Ze was met ons meegereist van Santander naar Torrelavega en daar moesten we weer op een andere bus wachten naar Novales; het plaatsje waar we uiteindelijk zouden onderduiken.
Er waren nog meer Nederlanders in de nachttrein waren we achter gekomen. We zagen ze langs onze coupe lopen en de een zei wat tegen de ander in het Nederlands, waarna de ander verschrikt opkeek. Het was gelijk stil en ze haastten zich naar de coupe naast ons.. Wij hadden natuurlijk geen kwaad in de zin, maar je weet maar nooit wat andere mensen hadden gedaan als ze hadden gehoord dat er buitenlanders in de trein zaten. Er zou gelijk een grootschalige controle op gang worden gezet en dat zou betekenen dat wij ook wel eens de klos konden zijn. Ik ging kijken of de rest van de coupees dicht zaten zodat niemand anders het had gehoord.
Ik klopte bij onze Nederlandse buren aan. Er werd niet open gedaan dus ging ik maar terug naar onze eigen coupe. Even later verscheen de kleinere van het stel bij onze deur en keek angstvallig om zich heen. Ik pakte mijn blocknote en schreef: Wij zijn ook Nederlands, maar we kunnen niet praten want anders horen mensen ons nog!
Ik zag aan zijn gezicht dat hij erg verbaasd was en gaf hem de blocknote. Hij vroeg of wij wisten hoe ze het snelst in Lissabon konden komen en hebben hem daarmee geholpen. Daarna hoorden we conducteurs aankomen en ging onze Nederlandse vriend snel weer naar zijn eigen coupe.
Alle stations werden trouwens omgeroepen. Wij maakten ons dan ook geen zorgen om te vroeg of te laat uit te stappen. We hadden 1 Spaanstalige bij ons en iedereen was toch al half wakker.
Het was ondertussen kwart voor 7 en er werden wat onverstaanbare stations omgeroepen. We wisten dat Irun (waar wij heen moesten) het eindpunt was.
De trein stopte op een gegeven moment en er klonk geen omroepbericht...
Iedereen raakte licht in paniek. De ramen waren nog dicht dus we konden niet zien of we daadwerkelijk op een station stonden. Stel je nou voor dat de trein is gestopt door de Duitsers??
Ik sprong m'n bed uit, liep het gangpad op en vroeg in mijn beste Spaans aan een voorbijganger: Es Irun, no? Waarop hij zei: Si, Irun! Es Irun! wijzend naar de grond. Ik ren terug onze coupe in om iedereen wakker te maken: Kut, jongens dit is Irun, we moeten eruit! Fuck opstaan we zijn in Irun! Een lichte hysterie maakte zich van ons meester terwijl we met z'n 5en in een minicoupe allemaal onze backpacks proberen weer in te pakken, alles mee te nemen wat van ons is, niks te vergeten en dat dan ook nog zonder elkaar in de weg te staan en zo efficient mogelijk te werk gaan. Binnen 7 seconden staan we allemaal op het perron. In ons ondergoed/pyjama welteverstaan.
maandag 23 november 2009
04-08-'09
Vannacht was een hele aparte ervaring...weinig slapen door de angst, de constante angst voor een controle of erger...
Toen we eindelijk een beetje ingedut waren schrokken we weer wakker van de trein die met schokken heen en weer schoot. Waren dat de Duisters? We hielden allemaal onze adem in en wachtten af. We bleven gelukkig gewoon rijden, maar de schrik zat er aardig in. Zelfs zo erg dat Martijn er van ging praten in z'n slaap: 'Timo, het is de 8! en we moeten die en dan ja en die en de 8! Timo! Ik denk dat hij een oorlogstrauma heeft. Het is vrij tragisch dat hij die onderdrukt met alcohol.
Toen we eindelijk een beetje ingedut waren schrokken we weer wakker van de trein die met schokken heen en weer schoot. Waren dat de Duisters? We hielden allemaal onze adem in en wachtten af. We bleven gelukkig gewoon rijden, maar de schrik zat er aardig in. Zelfs zo erg dat Martijn er van ging praten in z'n slaap: 'Timo, het is de 8! en we moeten die en dan ja en die en de 8! Timo! Ik denk dat hij een oorlogstrauma heeft. Het is vrij tragisch dat hij die onderdrukt met alcohol.
vrijdag 4 september 2009
04-08-2009
Hola,
Como estas?
Yo tengo dos hermanas y dos hermanos.
Llamais Tamara, Jorge, Vera y Martin.
Somos de Holande de Rotterdam.
Ik moet alvast een beetje oefenen met m'n Spaans, stel dat iemand er naar vraagt...Dan moet je toch iets terug kunnen zeggen.
Como estas?
Yo tengo dos hermanas y dos hermanos.
Llamais Tamara, Jorge, Vera y Martin.
Somos de Holande de Rotterdam.
Ik moet alvast een beetje oefenen met m'n Spaans, stel dat iemand er naar vraagt...Dan moet je toch iets terug kunnen zeggen.
woensdag 2 september 2009
3 Augustus 2008
Vandaag mijn spullen gepakt. Wat ik mee moest nemen wist ik eigenlijk niet zo goed...
Het enige waarvan ik zeker was dat ik het mee moest nemen, was jij lief dagboek! In de korte tijd die ik had snel wat in m'n koffer gegooid, hoop dat het genoeg is.
Ik moest al aardig vroeg de bus hebben naar Leiden Centraal. In deze tijden zou het nog wel overdag kunnen maar ik was er niet helemaal zeker van of de bus wel zou rijden. Gelukkig kwam hij wel en was ik ook nog op tijd voor mijn aansluiting naar Rotterdam Centraal.
Ik ben blij dat ik niet de enige ben die heeft besloten te vluchten uit Nederland; Op Rotterdam wachten mij Tamara, Martijn en 2 onbekende reisgenoten Jeroen en Vera. Ik wist niet zeker of ik wel daar op kon vertrouwen...maar Martijn en Tamara zei dat ze okay waren.
Uiteindelijk hadden we allemaal tassen die loodzwaar waren (meer dan 10 kg!) en stapten we in Rotterdam op de trein naar Antwerpen. We zouden voor de veiligheid kleine stukjes afleggen.
In Antwerpen overgestapt naar Lille-Flandran.
Eenmaal daar aangekomen moesten we goed op onze spullen letten. De crisis had namelijk vooral in Frankrijk hard toegeslagen, waardoor er veel daklozen en straatrovers voor het station stonden en lagen. Later zou blijken dat ook in Parijs de crisis goed zichtbaar was...
Enfin, in de trein was het even oppassen geblazen want we hadden er zo uitgepikt kunnen worden. Ik heb Jeroen ook een stukje in m'n dagboek laten schrijven:
Lieve Kitty,
We zijn met heel het gezin gevlucht uit Rotterdam. We hopen te kunnen onderduiken in het verre Spanje. Het Belgisch landschap trekt aan ons voorbij terwijl wij allen hopen niet te worden gepakt door de mannen in Berchem. Kusjes Annie
Maar we hebben de trein overleefd en heel spontaan onze kaarten laten zien (behalve Vera). Er zat in de trein een vrouw naast mij die ook in een dagboek schreef. Althans, zo leek het want ze had al 6 pagina's geschreven en ze had het over dat ze iets wist...het klonk in ieder geval heel diepzinnig. Dus even, heel even, voelden wij ons hierdoor niet helemaal alleen. Iemand met waarschijnlijk hetzelfde lot of bestemming. Dit gaf ons weer hoop! We kunnen dit!
In Parijs hebben we een tijdje rondgelopen omdat er teveel bewaking rondliep en het te risicovol was om gelijk over te stappen. We zijn snel het station uitgelopen en door Parijs gaan "zwerven".
We zijn naar de tuinen van Tuilerie gegaan en daar bij de vijver gezeten.
Eten hadden we niet, dus dat werd waarschijnlijk zonder eten naar bed maar dat was niet het belangrijkste. Het belangrijkste was, dat we de slaaptrein naar Irun zouden halen!
's Avonds besloten we richting station te gaan omdat het nu waarschijnlijk rustiger zou zijn. Dit was gelukkig ook het geval. We hebben zelfs nog allemaal een broodje kunnen regelen voor in de trein.
De controle was streng en het was op het station zelf afgelegen maar in de trein was het stervensdruk. Dit baarde mij zorgen...zouden we hierdoor sneller gepakt worden?
De treinen zien er wel een beetje uit alsof we naar een werkkamp gestuurd kunnen worden...maar dat zal toch niet?
Pray for us!
Kus Anne-Claire
Het enige waarvan ik zeker was dat ik het mee moest nemen, was jij lief dagboek! In de korte tijd die ik had snel wat in m'n koffer gegooid, hoop dat het genoeg is.
Ik moest al aardig vroeg de bus hebben naar Leiden Centraal. In deze tijden zou het nog wel overdag kunnen maar ik was er niet helemaal zeker van of de bus wel zou rijden. Gelukkig kwam hij wel en was ik ook nog op tijd voor mijn aansluiting naar Rotterdam Centraal.
Ik ben blij dat ik niet de enige ben die heeft besloten te vluchten uit Nederland; Op Rotterdam wachten mij Tamara, Martijn en 2 onbekende reisgenoten Jeroen en Vera. Ik wist niet zeker of ik wel daar op kon vertrouwen...maar Martijn en Tamara zei dat ze okay waren.
Uiteindelijk hadden we allemaal tassen die loodzwaar waren (meer dan 10 kg!) en stapten we in Rotterdam op de trein naar Antwerpen. We zouden voor de veiligheid kleine stukjes afleggen.
In Antwerpen overgestapt naar Lille-Flandran.
Eenmaal daar aangekomen moesten we goed op onze spullen letten. De crisis had namelijk vooral in Frankrijk hard toegeslagen, waardoor er veel daklozen en straatrovers voor het station stonden en lagen. Later zou blijken dat ook in Parijs de crisis goed zichtbaar was...
Enfin, in de trein was het even oppassen geblazen want we hadden er zo uitgepikt kunnen worden. Ik heb Jeroen ook een stukje in m'n dagboek laten schrijven:
Lieve Kitty,
We zijn met heel het gezin gevlucht uit Rotterdam. We hopen te kunnen onderduiken in het verre Spanje. Het Belgisch landschap trekt aan ons voorbij terwijl wij allen hopen niet te worden gepakt door de mannen in Berchem. Kusjes Annie
Maar we hebben de trein overleefd en heel spontaan onze kaarten laten zien (behalve Vera). Er zat in de trein een vrouw naast mij die ook in een dagboek schreef. Althans, zo leek het want ze had al 6 pagina's geschreven en ze had het over dat ze iets wist...het klonk in ieder geval heel diepzinnig. Dus even, heel even, voelden wij ons hierdoor niet helemaal alleen. Iemand met waarschijnlijk hetzelfde lot of bestemming. Dit gaf ons weer hoop! We kunnen dit!
In Parijs hebben we een tijdje rondgelopen omdat er teveel bewaking rondliep en het te risicovol was om gelijk over te stappen. We zijn snel het station uitgelopen en door Parijs gaan "zwerven".
We zijn naar de tuinen van Tuilerie gegaan en daar bij de vijver gezeten.
Eten hadden we niet, dus dat werd waarschijnlijk zonder eten naar bed maar dat was niet het belangrijkste. Het belangrijkste was, dat we de slaaptrein naar Irun zouden halen!
's Avonds besloten we richting station te gaan omdat het nu waarschijnlijk rustiger zou zijn. Dit was gelukkig ook het geval. We hebben zelfs nog allemaal een broodje kunnen regelen voor in de trein.
De controle was streng en het was op het station zelf afgelegen maar in de trein was het stervensdruk. Dit baarde mij zorgen...zouden we hierdoor sneller gepakt worden?
De treinen zien er wel een beetje uit alsof we naar een werkkamp gestuurd kunnen worden...maar dat zal toch niet?
Pray for us!
Kus Anne-Claire
Abonneren op:
Reacties (Atom)
