04-08-'09 Middag

Estamos en Bilbao, acavamos de llegar hemos cenado algo. Estamos a camino a Santander en autobus. Menudo dia llu casi hemos llegado al destino debajero. Aber que nos espera.

Ik ben blij dat er tenminste 1 iemand is die Spaans kan. Zonder Tamara zouden ze ons vast verdacht vinden.
Martijn heeft wat getekend in m'n dagboek terwijl we zaten te wachten in Torrelavega. Tamara had connecties hier die ons zouden kunnen ophalen bij het station van Santander en naar ons onderduik adres konden brengen. Omdat de onderdrukking nu over is, durf ik met een gerust hart te zeggen dat het haar tante was. Als ze er toen achter zouden komen dat ze infiltranten had zou ze een groot probleem hebben.
Tamara's tante had haar dochter meegenomen want die moest ze als alibi naar school brengen. Zomaar weggaan van huis zonder reden kon natuurlijk niet. Ze was met ons meegereist van Santander naar Torrelavega en daar moesten we weer op een andere bus wachten naar Novales; het plaatsje waar we uiteindelijk zouden onderduiken.
Er waren nog meer Nederlanders in de nachttrein waren we achter gekomen. We zagen ze langs onze coupe lopen en de een zei wat tegen de ander in het Nederlands, waarna de ander verschrikt opkeek. Het was gelijk stil en ze haastten zich naar de coupe naast ons.. Wij hadden natuurlijk geen kwaad in de zin, maar je weet maar nooit wat andere mensen hadden gedaan als ze hadden gehoord dat er buitenlanders in de trein zaten. Er zou gelijk een grootschalige controle op gang worden gezet en dat zou betekenen dat wij ook wel eens de klos konden zijn. Ik ging kijken of de rest van de coupees dicht zaten zodat niemand anders het had gehoord.
Ik klopte bij onze Nederlandse buren aan. Er werd niet open gedaan dus ging ik maar terug naar onze eigen coupe. Even later verscheen de kleinere van het stel bij onze deur en keek angstvallig om zich heen. Ik pakte mijn blocknote en schreef: Wij zijn ook Nederlands, maar we kunnen niet praten want anders horen mensen ons nog!
Ik zag aan zijn gezicht dat hij erg verbaasd was en gaf hem de blocknote. Hij vroeg of wij wisten hoe ze het snelst in Lissabon konden komen en hebben hem daarmee geholpen. Daarna hoorden we conducteurs aankomen en ging onze Nederlandse vriend snel weer naar zijn eigen coupe.
Alle stations werden trouwens omgeroepen. Wij maakten ons dan ook geen zorgen om te vroeg of te laat uit te stappen. We hadden 1 Spaanstalige bij ons en iedereen was toch al half wakker.
Het was ondertussen kwart voor 7 en er werden wat onverstaanbare stations omgeroepen. We wisten dat Irun (waar wij heen moesten) het eindpunt was.
De trein stopte op een gegeven moment en er klonk geen omroepbericht...
Iedereen raakte licht in paniek. De ramen waren nog dicht dus we konden niet zien of we daadwerkelijk op een station stonden. Stel je nou voor dat de trein is gestopt door de Duitsers??
Ik sprong m'n bed uit, liep het gangpad op en vroeg in mijn beste Spaans aan een voorbijganger: Es Irun, no? Waarop hij zei: Si, Irun! Es Irun! wijzend naar de grond. Ik ren terug onze coupe in om iedereen wakker te maken: Kut, jongens dit is Irun, we moeten eruit! Fuck opstaan we zijn in Irun! Een lichte hysterie maakte zich van ons meester terwijl we met z'n 5en in een minicoupe allemaal onze backpacks proberen weer in te pakken, alles mee te nemen wat van ons is, niks te vergeten en dat dan ook nog zonder elkaar in de weg te staan en zo efficient mogelijk te werk gaan. Binnen 7 seconden staan we allemaal op het perron. In ons ondergoed/pyjama welteverstaan.

04-08-'09

Vannacht was een hele aparte ervaring...weinig slapen door de angst, de constante angst voor een controle of erger...
Toen we eindelijk een beetje ingedut waren schrokken we weer wakker van de trein die met schokken heen en weer schoot. Waren dat de Duisters? We hielden allemaal onze adem in en wachtten af. We bleven gelukkig gewoon rijden, maar de schrik zat er aardig in. Zelfs zo erg dat Martijn er van ging praten in z'n slaap: 'Timo, het is de 8! en we moeten die en dan ja en die en de 8! Timo! Ik denk dat hij een oorlogstrauma heeft. Het is vrij tragisch dat hij die onderdrukt met alcohol.