Vannacht was een hele aparte ervaring...weinig slapen door de angst, de constante angst voor een controle of erger...
Toen we eindelijk een beetje ingedut waren schrokken we weer wakker van de trein die met schokken heen en weer schoot. Waren dat de Duisters? We hielden allemaal onze adem in en wachtten af. We bleven gelukkig gewoon rijden, maar de schrik zat er aardig in. Zelfs zo erg dat Martijn er van ging praten in z'n slaap: 'Timo, het is de 8! en we moeten die en dan ja en die en de 8! Timo! Ik denk dat hij een oorlogstrauma heeft. Het is vrij tragisch dat hij die onderdrukt met alcohol.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten