3 Augustus 2008

Vandaag mijn spullen gepakt. Wat ik mee moest nemen wist ik eigenlijk niet zo goed...
Het enige waarvan ik zeker was dat ik het mee moest nemen, was jij lief dagboek! In de korte tijd die ik had snel wat in m'n koffer gegooid, hoop dat het genoeg is.
Ik moest al aardig vroeg de bus hebben naar Leiden Centraal. In deze tijden zou het nog wel overdag kunnen maar ik was er niet helemaal zeker van of de bus wel zou rijden. Gelukkig kwam hij wel en was ik ook nog op tijd voor mijn aansluiting naar Rotterdam Centraal.
Ik ben blij dat ik niet de enige ben die heeft besloten te vluchten uit Nederland; Op Rotterdam wachten mij Tamara, Martijn en 2 onbekende reisgenoten Jeroen en Vera. Ik wist niet zeker of ik wel daar op kon vertrouwen...maar Martijn en Tamara zei dat ze okay waren.
Uiteindelijk hadden we allemaal tassen die loodzwaar waren (meer dan 10 kg!) en stapten we in Rotterdam op de trein naar Antwerpen. We zouden voor de veiligheid kleine stukjes afleggen.
In Antwerpen overgestapt naar Lille-Flandran.
Eenmaal daar aangekomen moesten we goed op onze spullen letten. De crisis had namelijk vooral in Frankrijk hard toegeslagen, waardoor er veel daklozen en straatrovers voor het station stonden en lagen. Later zou blijken dat ook in Parijs de crisis goed zichtbaar was...
Enfin, in de trein was het even oppassen geblazen want we hadden er zo uitgepikt kunnen worden. Ik heb Jeroen ook een stukje in m'n dagboek laten schrijven:
Lieve Kitty,

We zijn met heel het gezin gevlucht uit Rotterdam. We hopen te kunnen onderduiken in het verre Spanje. Het Belgisch landschap trekt aan ons voorbij terwijl wij allen hopen niet te worden gepakt door de mannen in Berchem. Kusjes Annie

Maar we hebben de trein overleefd en heel spontaan onze kaarten laten zien (behalve Vera). Er zat in de trein een vrouw naast mij die ook in een dagboek schreef. Althans, zo leek het want ze had al 6 pagina's geschreven en ze had het over dat ze iets wist...het klonk in ieder geval heel diepzinnig. Dus even, heel even, voelden wij ons hierdoor niet helemaal alleen. Iemand met waarschijnlijk hetzelfde lot of bestemming. Dit gaf ons weer hoop! We kunnen dit!
In Parijs hebben we een tijdje rondgelopen omdat er teveel bewaking rondliep en het te risicovol was om gelijk over te stappen. We zijn snel het station uitgelopen en door Parijs gaan "zwerven".
We zijn naar de tuinen van Tuilerie gegaan en daar bij de vijver gezeten.
Eten hadden we niet, dus dat werd waarschijnlijk zonder eten naar bed maar dat was niet het belangrijkste. Het belangrijkste was, dat we de slaaptrein naar Irun zouden halen!
's Avonds besloten we richting station te gaan omdat het nu waarschijnlijk rustiger zou zijn. Dit was gelukkig ook het geval. We hebben zelfs nog allemaal een broodje kunnen regelen voor in de trein.
De controle was streng en het was op het station zelf afgelegen maar in de trein was het stervensdruk. Dit baarde mij zorgen...zouden we hierdoor sneller gepakt worden?
De treinen zien er wel een beetje uit alsof we naar een werkkamp gestuurd kunnen worden...maar dat zal toch niet?
Pray for us!

Kus Anne-Claire